I ta historyjka dowodzi, że nawet w takiej grze jak szachy trzeba być twrdym i nieugiętym. Teraz ludzie są coraz mniej uczciwi, więc trzeba ostro bronić swoich racji.
Jeśli byłbym w takiej sytuacji jak Oktawian Kondrat, to zrobiłbym wszystko, żeby wszyscy na tym turnieju dowiedzieli sie o jego oszustwie i żeby sędziowie orzekli moje zwycięstwo. Jeśli by sie tak nie stało, to ten oszust nie ukończyłby turnieju cały i zdrowy...

Nie znoszę takich zakłamanych ludzi. W ostatnim turnieju w którym grałem w ostatniej rundzie moja przeciwniczka próbowała za wszelką cenę wygrać i również postanowiła tego dokonać dzięki oszustwie. Liczyła pewnie na to, że nie będzie mi sie chciało protestować, ale sie przeliczyła . Mimo iż wygrałem tamtą partie, to bardzo mi sie zepsuł humor .

Jeśli chodzi o turniejowe oszustwa, to mnie się zdarzało, że przeciwnicy (grający białymi oczywiście) wykonywali pierwsze posunięcie i uruchamiali zegar zanim jeszcze zdążyłem znaleźć odpowiedni stół. Gdyby partie te były krótsze - pewnie bym reagował, ale przy 30 min. nie zwracałem uwagi.

Jeżeli chodzi o oszustwa szachowe to też mogę troszkę w tym temacie się wypowiedzieć ...

Grając pewnego razu maraton szachowy zdarzyły mi się 2 takie sytuacje:

1. Przy wiszących chorągiewkach przeciwnik dochodzi do ostatniej linii pionem po czym wciska zegar, po czym na moim czasie zamienia piona na hetmana, zgłaszam nieprawidłowe posunięcie do sędziego... Sędzia przyznaje mi punkt, po czym mój przeciwnik zaczyna się wypierać w żywe oczy... Że tego nie zrobił... I stanelo na tym, ze to on wygrał...

2. Przeciwnik dotyka piona po czym spada jego chorągiewka. Zwracam na to uwagę, zaczynam składać szachownicę po czym mój opponent stwierdza, że ma mata w 1. Woła sedziego, ten ku mojemu zdziwieniu przyznaje mu punkt... Apeluje do sędziego głównego... Ten wykładając mi swoją interpretacje przepisów, mało nie pekłem ze smiechu... Stwierdził, że to wszystko zależy czy przeciwnik szukał tego mata, czy od razu wiedział, ze jest mat...